wer zuletzt lacht, lacht am besten
ten się śmieje, kto się śmieje ostatni
Pochodzenie
Dokładne pochodzenie pozostaje nierozstrzygnięte; idea późnego triumfu jest stara i pojawia się już w starożytnych sformułowaniach. W formie niemieckiej przysłowie jest poświadczone od XVIII wieku (Goethe użył go w 1805 roku w swoim tłumaczeniu 'Kuzynka mistrza Rameau' Diderota).
Elementy składowe
Słowa w tym wyrażeniu
Gramatyka używająca tego słowa
- Zdania względne z „wer/was“ i zdanie względne kontynuująceRelativsätze mit „wer/was“ und weiterführender Relativsatz
- Inwersja dla emfazy i pozycja czołowaInversion zur Emphase und Spitzenstellung
- Wysunięcie poza ramę i pole końcowe (Nachfeld) jako środek stylistycznyAusklammerung und Nachfeld als Stilmittel
- Zdanie podrzędne z 'weil' (zdanie przyczynowe)Nebensatz mit 'weil' (Kausalsatz)
- Zdanie podrzędne z 'wenn' (czasowe/warunkowe)Nebensatz mit 'wenn' (temporal/konditional)
- Deklinacja przymiotnika po rodzajniku określonym (mian./biern.)Adjektivdeklination nach bestimmtem Artikel (Nom./Akk.)
Przykłady
Lach nur, wer lacht, lacht am besten.
Śmiej się, śmiej - ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.