ელიფსი და აპოსიოპესი როგორც სტილის მეთოდი

ეს ორი გამოტოვების სტილისტური ხერხია.

Ellipse (ელიფსისი) გამოტოვებს ელემენტს - ზმნას, ქვემდებარეს ან დამატებას - რომლის აღდგენაც კონტექსტიდან ცალსახად შესაძლებელია, რაც წარმოქმნის ლაკონურ, აქტიურ ფრაზას:

• Ende gut, alles gut. - რაც კარგად მთავრდება, ყველაფერი კარგია. (ზმნის გარეშე)
• Je früher, desto besser. - რაც უფრო ადრე, მით უკეთესი. (ზმნის გარეშე)

Aposiopese (აპოსიოპეზა) წყვეტს წინადადებას შუა გზაზე და დამსწრეს ავალებს მის დასრულებას. ის გამოხატავს ემოციას, მუქარას ან ნაგულისხმევს რაღაცას და ტიპოგრაფიულად აღინიშნება ტირით ან წერტილებით:

• Wenn ich nur gewusst hätte … - ეჰ, რომ სცოდნოდა …
• Wäre er doch nur geblieben - doch wozu noch darüber nachsinnen. - ეჰ, რომ დარჩენილიყო - მაგრამ რა საჭიროა ამაზე ფიქრი.

ორივე დატვირთული რიტორიკული ხერხია, გავრცელებული ლიტერატურაში, სიტყვებში და დიალოგში.

გავრცელებული შეცდომები:

• ისეთი რამის გამოტოვება, რომლის აღდგენაც მკითხველს არ შეუძლია - ასეთ შემთხვევაში ელიფსისი ნამდვილ გრამატიკულ შეცდომად იქცევა ხერხის ნაცვლად.
• აპოსიოპეზას გამოყენება ტირის ან წერტილების გარეშე; სწორედ ტიპოგრაფიული წყვეტა მიანიშნებს განზრახ შეწყვეტაზე.
• ორივე ხერხის ჭარბად გამოყენება, რაც ტექსტს ხელოვნურს ან თავის არიდების შთაბეჭდილებას სძენს.

შეგნებული სტილისტური გამოტოვება: ელიფსისი (აღდგენადი ელემენტის გამოტოვება) და აპოზიოპეზისი (წინადადების შუაში შეწყვეტა ეფექტისთვის).

ელიფსისი გამოტოვებს იოლად აღდგენად ზმნას, ქვემდებარეს ან დამატებას ('Ende gut, alles gut'). აპოსიოპეზა კი შუაში წყვეტს წინადადებას და დასრულებას მსმენელს ანდობს - ეს ემოციურად დატვირთული რიტორიკული პაუზაა.