Sentence mining w niemieckim: praktyczny przewodnik

Sentence mining to nawyk zbierania zdań z prawdziwego niemieckiego - z serialu, powieści, podcastu, wiadomości od kolegi z pracy - i zamieniania ich w fiszki do powtórek. Metoda stała się popularna wśród uczących się japońskiego i działa równie dobrze w niemieckim, z kilkoma poprawkami, których niemiecki wymaga.

To most między dwiema rzeczami, które większość uczących się robi osobno: powtarzaniem słownictwa i obcowaniem z treściami. Zrobiona dobrze, jest najbardziej osobistym i najtrwalszym sposobem, by rozwinąć niemiecki poza B1. Zrobiona źle, zamienia każdy odcinek w pracę domową. Ten przewodnik jest o tym, jak robić ją dobrze.

Jedna zasada: jedna niewiadoma na zdanie

Dobre zebrane zdanie zawiera dokładnie jedną rzecz, której nie znasz, a całą resztę rozumiesz bez wysiłku. Uczący się nazywają to i+1: Twój obecny poziom plus jeden krok.

Ich habe den Termin leider verschieben müssen.

Jeśli verschieben (przełożyć na później, odłożyć w czasie) to jedyne nowe słowo, to jest doskonała fiszka. Zdanie mówi, co zostaje przełożone, pokazuje Perfekt z czasownikiem modalnym i umieszcza słowo w sytuacji, w której sam się znajdziesz.

Jeśli w zdaniu są trzy nieznane słowa, odpuść je. Nie będziesz umieć rozpoznać, na którym poległeś, a fiszka będzie przegrywać w nieskończoność.

Kiedy zacząć

Nie na A1. Mining zależy od znajdowania zdań, w których tylko jedna rzecz jest nowa, a przy 400 słowach takich nie ma. Do mniej więcej 1500-2000 słów gotowy kurs albo gotowa talia są znacznie szybsze; uzasadnienie jest w tekście fiszki kontra immersja.

Od późnego A2 albo B1 zaczyna to działać, a od B2 jest chyba najlepszą metodą, jaka istnieje, bo słowa, których Ci jeszcze brakuje, są zbyt rzadkie i zbyt indywidualne dla jakiejkolwiek standardowej listy.

Co zbierać w niemieckim

Tą nieznaną rzeczą często nie jest słowo. W niemieckim pięć rodzajów znalezisk zasługuje na fiszkę.

Czwarty i piąty wiersz to miejsca, w których mining bije każdą listę słów. Więcej o stałych parach w tekście nauka niemieckiego w klockach.

Pomiń: nazwy własne, bardzo rzadkie słowa, dialekt i wszystko, czego nie chciałbyś sam powiedzieć ani przeczytać po raz drugi. Długie złożenie, takie jak Wohnungsbesichtigungstermin, nie potrzebuje fiszki, jeśli znasz Wohnung, Besichtigung i Termin.

Jak wygląda fiszka

Są trzy popularne formaty. Wybierz jeden i się go trzymaj.

1. Fiszka ze zdaniem. Awers: niemieckie zdanie z wyróżnionym słowem docelowym. Czytasz je i sprawdzasz, czy rozumiesz całość. Rewers: znaczenie słowa docelowego, nagranie, jeśli je masz. Szybka w powtarzaniu, trenuje rozumienie, słaba w produkcji.

2. Fiszka ze słowem i kontekstem. Awers: samo słowo docelowe, a pod nim drobniejszym drukiem zdanie. Rewers: znaczenie. Surowsza, bo nie możesz aż tak opierać się na kontekście.

3. Fiszka z luką. Awers: Ich habe den Termin leider ____ müssen. plus podpowiedź „przełożyć na później”. Rewers: verschieben. To trenuje produkcję i jest właściwym wyborem dla słów, których chcesz używać, oraz dla wszystkich znalezisk z przyimkiem i kolokacji.

Niezależnie od formatu rewers powinien zawierać:

• Słowo docelowe w formie słownikowej, przy rzeczownikach z rodzajnikiem i liczbą mnogą: der Termin, die Termine. Zdanie często pokazuje rzeczownik w innym przypadku albo bez rodzajnika, a rodzaj to jedyna rzecz, której mining nie nauczy Cię sam z siebie.
• Przy czasownikach formy nieregularne, jeśli takie są: verschieben, verschob, hat verschoben.
• Krótkie znaczenie. Niemiecka definicja jest dobra od B2; wcześniej wystarczy tłumaczenie.
• Źródło w dwóch słowach. „Dark, odcinek 3.” Przywołuje scenę, a scena to połowa wspomnienia.

Nie umieszczaj na awersie tłumaczenia całego zdania. Przeczytasz polski tekst i niczego się nie nauczysz.

Skąd zbierać

Seriale i filmy. Włącz niemiecki dźwięk z niemieckimi napisami. Gdy jakaś kwestia zawiera jedno nieznane słowo, zatrzymaj, zanotuj kwestię. Narzędzia takie jak Language Reactor pokazują napisy jako tekst, który można skopiować, a na komputerze są sposoby, by wysłać kwestię razem z nagraniem prosto do Anki. Pamiętaj, że niemieckie napisy są często skrócone i nie zgadzają się dokładnie z tym, co słychać; do miningu fiszkę robisz z tekstu napisów. Więcej w tekście nauka niemieckiego z Netflixem.

Książki i czytniki. Najłatwiejsze źródło. Na Kindle albo podobnym urządzeniu przytrzymaj słowo, by otworzyć wbudowany słownik, i zaznacz zdanie; zaznaczenia można później wyeksportować. Zacznij od książek pisanych dla uczących się albo dla nastolatków; zobacz lektury uproszczone.

Wiadomości i artykuły. Dobre od B2 wzwyż i do słownictwa formalnego. Wiadomości czytane powoli dla uczących się działają już od B1.

Twoje własne życie. Maile od wynajmującego, list z kasy chorych, rozmowa z kolegami z pracy. To niemiecki, którego osobiście potrzebujesz, i żadna talia go nie zawiera.

Poprawki. Gdy lektor poprawia Twoje zdanie, poprawiona wersja jest fiszką. To najcenniejsze fiszki, jakie kiedykolwiek zrobisz.

Rutyna, która nie zrujnuje Ci wieczoru

Klasyczny błąd to zatrzymywanie co trzydzieści sekund, aż odcinek trwa dwie godziny i nigdy więcej nie chcesz oglądać niczego po niemiecku.

• Oddziel zbieranie od robienia fiszek. Podczas oglądania albo czytania tylko zaznaczasz. Notatka, zaznaczenie, zrzut ekranu. Fiszki robisz później, hurtem.
• Ustaw limit. Od pięciu do dziesięciu zdań na jedno posiedzenie. Gdy go osiągniesz, przestań zaznaczać i po prostu ciesz się oglądaniem.
• Zastosuj filtr. Zbieraj słowo dopiero przy drugim albo trzecim spotkaniu, nie przy pierwszym. Jeśli nigdy nie wraca, nie było Ci potrzebne.
• Dziesięć minut robienia fiszek, dwa lub trzy razy w tygodniu. Dwadzieścia do trzydziestu nowych zebranych fiszek tygodniowo to mocne, możliwe do utrzymania tempo.

Częste błędy

1. Zbieranie zbyt wcześnie, gdy każde zdanie ma cztery niewiadome. 2. Zbieranie wszystkiego. Trzysta fiszek z jednej książki, w większości ze słowami, których już nigdy nie zobaczysz. 3. Brak rodzajnika na fiszkach z rzeczownikami. W zdaniu było mit dem Vorschlag; nadal nie wiesz, że to der Vorschlag. 4. Fiszki z długimi zdaniami. Jeśli zdanie ma ponad piętnaście słów, utnij je do zdania składowego, na którym Ci zależy. 5. Nigdy nie usuwać. Zebrana fiszka, która Cię irytuje, jest bezwartościowa. Usuń ją bez ceremonii. 6. Kopiowanie zdania z błędem. Posty na forach i wiadomości z czatów zawierają błędy. Do fiszek wybieraj raczej tekst po redakcji.

Mining obok gotowego kursu

Mining i uporządkowany kurs nie są rywalami; pokrywają różne części języka.

Połączenie, na które decyduje się większość zaawansowanych: kurs albo talia frekwencyjna jako baza i gramatyka, a do tego mała osobista talia zasilana czytaniem i oglądaniem.

W ten sposób merke.me ma być używane obok Anki albo obok zeszytu. Talie niosą słownictwo frekwencyjne do 10 000 słów, kolokacje i około 480 zagadnień gramatycznych według stałego planu, więc standardowy materiał nie kosztuje Cię żadnego przygotowania. Każdy wpis ma już zdania przykładowe i nagranie, a powtórki możesz przełączyć na tryb zdaniowy, by słowa wracały w zdaniu z luką. Gdy spotkasz słowo w życiu, strony ze słownictwem pokazują jego rodzajnik, liczbę mnogą i zdania przykładowe, czyli informacje, których potrzebuje rewers Twojej zebranej fiszki. A każdy wpis ma prywatne pole na mnemotechnikę, w którym zmieści się kwestia z serialu.

Twoja zebrana talia pozostaje wtedy mała i osobista: rzeczy, których potrzebujesz tylko Ty, każda z dołączoną sceną. Dwadzieścia fiszek tygodniowo z własnego czytania, na bazie, która sama się utrzymuje, to sposób, w jaki z B1 robi się C1.