System Leitnera do niemieckiego: powtórki rozłożone w czasie z pudełkiem na fiszki

Powtórki rozłożone w czasie jako codzienne narzędzie zaczęły się w świecie niemieckojęzycznym, od kartonowego pudełka. W 1972 roku dziennikarz Sebastian Leitner opublikował So lernt man lernen („Jak nauczyć się uczyć”), a w niej prosty wynalazek: kartotekę z przegródkami rosnącej wielkości. Niemieccy uczniowie używają od tamtej pory Lernkartei albo Karteikasten, a taką kartotekę można do dziś kupić w każdym niemieckim sklepie papierniczym za kilka euro.

Każda aplikacja z fiszkami jest potomkiem tego pudełka. Jeśli lubisz papier, chcesz odpocząć od ekranu albo chcesz zrozumieć, co właściwie robi Twoja aplikacja, warto poświęcić popołudnie na zbudowanie własnego. Działa, z ograniczeniami, które dobrze znać z góry.

Jak działa pudełko

Potrzebujesz długiego pudełka z pięcioma przegródkami i stosu kartoników. Po jednej stronie każdej karty jest pytanie, po drugiej odpowiedź.

• Każda nowa fiszka zaczyna w przegródce 1.
• Jeśli znasz fiszkę, przechodzi o jedną przegródkę dalej.
• Jeśli jej nie znasz, wraca do przegródki 1.

Każda przegródka jest powtarzana rzadziej niż poprzednia. To cały system. Fiszki, które znasz, wędrują do tyłu i widujesz je rzadko; fiszki, które ciągle mylisz, zostają z przodu i wracają codziennie.

Plan dla pięciu przegródek

Oryginalne pudełko Leitnera nie miało kalendarza. Przegródki rosły, a powtarzało się tę, która była pełna. To eleganckie i trochę mgliste. Dziś większość ludzi używa stałych dni.

Praktyczny sposób prowadzenia: przegródka 1 codziennie; przegródka 2 w poniedziałek, środę, piątek i niedzielę; przegródka 3 w każdą sobotę; przegródka 4 w pierwszą i trzecią niedzielę miesiąca; przegródka 5 w pierwszą niedzielę. Napisz to na wewnętrznej stronie wieczka.

Do nauki długoterminowej dodaj szóstą i siódmą przegródkę na trzy i sześć miesięcy. Bez nich słowo opuszcza pudełko po mniej więcej dwóch miesiącach, a to za wcześnie, żeby zostało na stałe.

Co pisać na niemieckiej fiszce

Papier kusi, żeby pisać za mało. Poświęć te dodatkowe dziesięć sekund.

Rzeczowniki. Awers: table. Rewers: der Tisch, die Tische i jedno krótkie zdanie, Das Buch liegt auf dem Tisch. Zawsze rodzajnik, zawsze liczba mnoga. Wielu niemieckich uczniów pisze rzeczownik kolorem: niebieskim dla der, czerwonym dla die, zielonym dla das. Na papierze to proste i pomaga.

Czasowniki. Awers: to help (+ case?). Rewers: helfen, hilft, half, hat geholfen + Dativ oraz Kannst du mir helfen?

Wyrażenia. Awers: to make a decision. Rewers: eine Entscheidung treffen.

Trzy zasady:

• Angielski na awersie. Wyprodukowanie niemieckiego to trudniejszy i pożyteczniejszy kierunek. Jeśli potrzebujesz tylko czytać, odwróć pudełko.
• Jedna odpowiedź na fiszkę. Słowo z trzema znaczeniami dostaje trzy fiszki.
• Powiedz odpowiedź na głos, zanim odwrócisz kartę. Pomyślenie „to znam” to nie to samo, co wyprodukowanie odpowiedzi.

Pełny wzór według rodzaju słowa jest w jak zrobić fiszki do niemieckiego.

Codzienna rutyna

1. Powtórz to, co przypada na dziś, zaczynając od najwyższej przegródki, która dziś wypada, a kończąc na przegródce 1. Stare fiszki najpierw, póki jesteś świeży. 2. Dodaj nowe fiszki do przegródki 1: pięć do dziesięciu dziennie. 3. Przejdź przez przegródkę 1 jeszcze raz na koniec, aż na każdą fiszkę w niej raz odpowiesz poprawnie. Te przejdą jutro do przegródki 2.

Dziesięć nowych fiszek dziennie szybko wypełnia pudełko. Po dwóch miesiącach masz 600 fiszek; standardowa kartoteka A7 mieści około 1000. Dlaczego dziesięć to rozsądna liczba, wyjaśnia ile niemieckich słów dziennie.

W czym papier jest dobry

• Pisanie to uczenie się. Napisanie die Voraussetzung ręcznie, z liczbą mnogą i zdaniem, to już pierwsza powtórka, wolniejsza i głębsza niż stuknięcie w „dodaj”.
• Żadnego ekranu. Żadnych powiadomień, baterii ani innej aplikacji o jedno przesunięcie palca dalej. Dla wielu osób to cały powód, i dobry.
• Widzisz swoje postępy. Przednia przegródka się przerzedza, a tylne się zapełniają. Pudełko z 400 fiszkami w przegródce 5 to satysfakcjonujący przedmiot.
• Jest elastyczne. Rysuj na fiszce, dodaj mnemonikę, wklej obrazek.
• Kosztuje pięć euro.

Gdzie papier dochodzi do granic

„Z powrotem na start” jest surowe. Słowo, które znałeś przez miesiąc i raz pomyliłeś, wraca aż do przegródki 1 i potrzebuje pięciu poprawnych odpowiedzi, żeby wrócić. Wiele systemów cyfrowych cofa je zamiast tego o jeden lub dwa kroki. Jeśli pełny reset Cię frustruje, przyjmij to jako domową regułę: pomylona fiszka cofa się o dwie przegródki, nie na sam początek.

Brak nagrań. Pudełko nie powie Ci, że w Büro akcent pada na drugą sylabę. Sprawdź każde nowe słowo raz w słowniku z nagraniami i zaznacz akcent na fiszce. Więcej w fiszki do niemieckiego z nagraniami.

Nie skaluje się. Tysiąc fiszek to pełne pudełko. Niemiecki do B1 to 2400 słów, do B2 około 4500. To pięć pudełek, a ustalenie, które przegródki w pięciu pudełkach przypadają na dziś, staje się osobnym zadaniem.

Nie podróżuje. Dziesięć minut w pociągu to miejsce, gdzie dzieje się większość powtórek.

Plan jest zgrubny. Przegródki są powtarzane w całości, więc fiszka dodana wczoraj i fiszka dodana trzy tygodnie temu są traktowane tak samo. Oprogramowanie śledzi każdą fiszkę osobno.

Robienie fiszek zabiera czas. Dwie minuty na dobrą fiszkę, więc lista B1 to 80 godzin pisania. Przy własnych słowach ten czas to nauka. Przy standardowych 2000 słów, których potrzebuje każdy, to przepisywanie słownika.

Kto powinien używać pudełka

• Początkujący w pierwszych miesiącach. Kilkaset fiszek pisanych ręcznie to doskonały start i uczy, jak ta metoda się czuje.
• Dzieci i nastolatki uczące się niemieckiego w szkole, gdzie fizyczne pudełko na biurku działa lepiej niż aplikacja w telefonie.
• Osoby z zasadą wieczorów bez ekranu.
• Każdy z małym, osobistym zestawem: pięćdziesiąt wyrażeń potrzebnych w pracy, słownictwo jednego hobby.
• Jako drugi system obok aplikacji, na uparte słowa. Napisanie ręcznie słowa, które pięć razy zawiodło na ekranie, często przełamuje schemat.

Od pudełka do oprogramowania

Jeśli pudełko Ci służy i z niego wyrastasz, krok do oprogramowania jest niewielki, bo logika jest ta sama. Każda aplikacja do powtórek rozłożonych w czasie to pudełko Leitnera z większą liczbą przegródek i kalendarzem, który śledzi każdą fiszkę.

Najbliższymi krewnymi są systemy ze stałą drabiną. merke.me jest na przykład rozpoznawalnie pudełkiem Leitnera z ośmioma przegródkami: 4 godziny, 8 godzin, 1 dzień, 2 dni, 1 tydzień, 2 tygodnie, 1 miesiąc, 4 miesiące. Poprawna odpowiedź przesuwa wpis o jedną przegródkę do przodu. Błędna cofa go o jedną lub dwie, a nie na początek. Po ósmej wpis jest na stałe poza pudełkiem. Różnica polega na tym, czego pudełko nie potrafi: fiszki są już napisane, z rodzajnikiem, liczbą mnogą, zdaniami przykładowymi i nagraniami; punkty gramatyczne leżą w tym samym pudełku co słowa; a kalendarz prowadzi się za Ciebie. Jak stałe drabiny wypadają w porównaniu z planami algorytmicznymi, opisuje plany powtórek rozłożonych w czasie wyjaśnione.

Wielu uczących się zachowuje oba. Pudełko trzyma pięćdziesiąt słów, które są tylko ich, pisanych ręcznie. Aplikacja trzyma 5000, których potrzebuje każdy. Jeśli chcesz zobaczyć cyfrową połowę, talie są uporządkowane od A1 do C2, słownictwo jest otwarte do czytania, a pierwsze 100 słów i 30 punktów gramatycznych jest darmowe.

A jeśli zostajesz przy papierze: kup pudełko, napisz dziś wieczorem dziesięć fiszek i powtórz przegródkę 1 jutro rano. Na tym polega metoda. Leitner by ją rozpoznał.