Kurs, lektor czy nauka własna: jak wybrać

Najpierw krótka odpowiedź, przed niuansami. Uporządkowana nauka własna to najtańszy i najszybszy sposób na zdobycie surowca niemieckiego - słów, form, wzorców - i jest bliska bezużyteczności przy produkowaniu mowy. Lektor jeden na jeden to najszybsze możliwe lekarstwo na lukę w mówieniu i drogi, marnotrawny sposób uczenia się słownictwa. Kurs - stacjonarny albo online - jest właściwą odpowiedzią, gdy potrzebujesz zewnętrznej dyscypliny, stałego planu, który egzekwuje ktoś inny, albo gdy wiza lub pracodawca wymaga potwierdzenia obecności. Większość ludzi, którzy dochodzą do B1 w rozsądnym czasie, prowadzi dwie z tych rzeczy naraz, a nie jedną.

Błędem nie jest wybór złej opcji. Błędem jest kupowanie drogiej opcji do roboty, którą tania wykonuje lepiej: płacenie 25 euro za godzinę, żeby lektor ćwiczył z Tobą końcówki biernika, które mogłeś wchłonąć w pociągu, albo płacenie 400 euro za kurs, który spędza osiem tygodni na czasie teraźniejszym przy jednej ósmej uwagi nauczycielki. Poniżej: co naprawdę kosztuje każdy format, co naprawdę kupujesz i gdzie jest to strata pieniędzy.

Cztery opcje obok siebie

Jedno wyjaśnienie, bo co roku kosztuje ludzi pieniądze: żaden kurs nie daje uznawanego certyfikatu. Goethe-Zertifikat, telc, ÖSD i TestDaF to egzaminy, na które zapisujesz się osobno - mniej więcej 130-200 euro za egzamin telc na poziom i 200-300 euro za Goethego jako kandydat zewnętrzny. Możesz wejść z ulicy i zdawać je bez ani jednej godziny zajęć. Kursy sprzedają przygotowanie, a nie dokumenty.

Dlaczego sama nauka własna prawie nigdy nie daje płynności w mówieniu

Rozumienie i produkcja chodzą na innej maszynerii. Możesz zbudować z aplikacji bierny zasób 4000 słów i rozumieć podcast, a potem otworzyć usta w piekarni i nie wyprodukować nic, bo ani razu nie musiałeś przywołać słowa pod presją czasu, mając przed sobą czyjąś twarz. Przywoływanie pod presją to osobna sprawność i ćwiczy się ją tylko przez robienie tego.

To nie jest powód, żeby odpuścić naukę własną. Wskazówki samego Goethego lokują B1 przy mniej więcej 350-650 jednostkach po 45 minut. Jeśli Twoim jedynym kontaktem z niemieckim są dwa 90-minutowe kursy tygodniowo, to co najmniej 40 tygodni zajęć do A2, a i tak zapomnisz między nimi większość słownictwa. Nauka własna jest tym, co sprawia, że opłacone godziny kontaktu mają sens - przychodzisz, już znając słowa, więc czas zajęć idzie na ich używanie.

Uczciwy podział: słowa, formy i wzorce rób sam, a czas z człowiekiem kupuj tylko na to, do czego człowiek jest konieczny - na mówienie, bycie przerywanym, bycie poprawianym i dostawanie pytania, na które się nie przygotowałeś.

Lektor to najszybsze lekarstwo na dokładnie jeden problem

Jeśli czytasz tekst na B1, ale zamierasz w rozmowie, lektor zamyka tę lukę szybciej niż cokolwiek innego na rynku, i to bez zbliżenia. Dwie sześćdziesięciominutowe sesje tygodniowo na italki albo Preply dają Ci 40-60 minut własnego mówienia w tygodniu, z natychmiastową korektą, za 20-80 euro. Kurs grupowy potrzebowałby sześciu tygodni, żeby dać tyle samo minut mówienia.

Kilka rzeczy, które warto wiedzieć przed rezerwacją:

• Do konwersacji lektor społecznościowy jest zwykle lepszym zakupem. Wykwalifikowany nauczyciel za 30 euro za godzinę jest wart swojej ceny przy strategii egzaminacyjnej albo zdiagnozowanym problemie gramatycznym. Do „porozmawiaj ze mną godzinę i poprawiaj mnie” native speaker za 12 euro to ten sam produkt za jedną trzecią ceny.
• Lekcje próbne są tanie, a różnice między lektorami ogromne. Zarezerwuj trzy albo cztery, a potem się zdecyduj. Do konwersacji chemia liczy się bardziej niż dyplomy.
• Nigdy nie pozwól lektorowi uczyć Cię słówek. Jeśli sesja zawiera dziesięć minut „powtarzaj za mną: der Kühlschrank”, płacisz specjaliście 4 euro za to, co fiszki robią za darmo, kiedy czekasz na autobus.
• Przynoś materiał. Przyjdź z pięcioma wyrażeniami, których chcesz użyć, przeczytanym artykułem albo tematem. Nieustrukturyzowana pogawędka co tydzień dryfuje w te same 200 słów. Lista kolokacji to dobre źródło rzeczy do wciśnięcia w rozmowę.

Jeśli Twój budżet ma tylko jedną pozycję, a mówienie jest wąskim gardłem, wydaj ją tutaj, a nie na aplikację. To uczciwa wersja.

Gdzie kurs jest stratą pieniędzy

Kursy sprzedaje się jako opcję domyślną. Często są złym zakupem.

Na A1, jeśli sam się motywujesz. Program A1 to najbardziej systematyczna, najlepiej udokumentowana i najbardziej przyjazna aplikacjom część języka: czas teraźniejszy, rodzajniki, podstawowy szyk, liczby, 600 słów. Płacenie 300-500 euro za to, żeby wykładano Ci to w sali z jedenastoma innymi osobami, jest kiepskim interesem, gdy uporządkowana ścieżka gramatyczna plus codzienne powtórki pokrywają to samo w dziesięć tygodni po 25 minut. Zaczynaj od kursu tylko wtedy, gdy wiesz z doświadczenia, że tych dziesięciu tygodni samemu nie zrobisz.

Gdy nie możesz przychodzić regularnie. Kurs w Sprachschule jest wyceniony za semestr, a nie za zajęcia. Opuść jedną trzecią przez wyjazdy służbowe, a Twój faktyczny koszt godziny się potroi i wypadniesz z programu bez szansy na nadrobienie. Zmianowcy i osoby dużo podróżujące powinny kupować godziny lektorskie, które da się przełożyć.

Gdy poziom grupy jest o pół stopnia obok. Bycie najmocniejszą osobą w grupie B1 nie jest pochlebne, to 90 minut czekania tygodniowo. Bycie najsłabszą jest gorsze. Sprawdź się rzetelnie przed zapisem i bądź gotów zmienić grupę.

Gdy pracę wykonuje marketing. Intensywny kurs w Goethe-Institut to znakomite nauczanie i potrafi kosztować cztery cyfry za osiem tygodni. Kurs w Volkshochschule z dobrym nauczycielem kosztuje ułamek tego i dla większości uczących się poniżej B2 dowozi w to samo miejsce. Różnicę wydaj na godziny z lektorem.

Kursy naprawdę zarabiają na siebie w trzech przypadkach: potrzebujesz narzuconego planu, bo inaczej nie zrobisz nic; jesteś w kraju niemieckojęzycznym i chcesz siatki kontaktów, którą daje grupa; albo kurs integracyjny, pracodawca lub ścieżka wizowa wymaga udokumentowanej obecności. We wszystkich trzech zapisz się i przestań czytać porównywarki.

Zestaw, który naprawdę działa

Dla większości dorosłych uczących się niemieckiego poza obowiązkową ścieżką kursową skuteczna kombinacja wygląda tak: codzienna nauka własna na wkład i utrwalanie plus jedna do dwóch godzin mówienia z człowiekiem tygodniowo. Z grubsza 20-30 minut dziennie na słownictwo, gramatykę i zdania przykładowe, a potem lektor albo partner do rozmowy na produkcję. Całość kosztuje zwykle 60-160 euro miesięcznie, w większości lektor, i bije kurs za 400 euro zarówno liczbą minut mówienia, jak i liczbą nauczonych słów.

Za połowę samodzielną odpowiada merke.me: ścieżka A1-C2 w planie powtórek rozłożonych w czasie, żeby objaśnienia gramatyczne, słowa i wyrażenia wracały dzień przed tym, jak byś je zapomniał, z nagraniami native speakerów i zdaniami, które możesz podkraść na najbliższą lekcję. W cenniku zobaczysz, ile to kosztuje wobec jednej godziny z lektorem, a w naszym porównaniu głównych aplikacji do niemieckiego możesz najpierw sprawdzić alternatywy - dla części uczących się Anki plus darmowa gramatyka to naprawdę właściwy wybór.

Co zrobić w tym tygodniu

Odpowiedz na jedno pytanie: czy rozumiesz więcej niemieckiego, niż potrafisz powiedzieć? Jeśli tak, Twoje pieniądze idą do lektora - zarezerwuj trzy lekcje próbne w ciągu najbliższych siedmiu dni i wybierz jedną. Jeśli nie, nie masz jeszcze problemu z mówieniem, tylko problem z surowcem, a godzina z nauczycielem zejdzie głównie na uczenie Cię słów. Zbuduj najpierw bazę, dwadzieścia minut dziennie, i dodaj człowieka, gdy słowa będą już czekać na wyjście.

Zacznij bazę dzisiaj, a do momentu rezerwacji lektora będziesz miał czym mówić. Sprawdź, ile kosztuje miesiąc.