Zdanie względne w mianowniku
Relativsatz im Nominativ
Gdy zaimek względny jest podmiotem zdania względnego, stoi w mianowniku: der/die/das.
Struktura
der/die/das (Subjekt) + ... + Verb am Ende
der/die/das (podmiot) + ... + czasownik na końcu
Szczegóły
- Część mowy
- struktura zdania
- Rejestr
- standardowy
Wyjaśnienie
Zdanie względne podaje dodatkowe informacje o rzeczowniku. Gdy zaimek względny jest podmiotem zdania podrzędnego (wykonuje czynność), przyjmuje mianownik.
Zaimki względne w mianowniku: der (m), die (f), das (n), die (l. mn.).
Zaimek przejmuje rodzaj i liczbę od rzeczownika, do którego się odnosi, ale przypadek (tutaj mianownik) wynika z jego funkcji wewnątrz zdania podrzędnego. Odmieniony czasownik trafia na koniec.
Przykłady:
- Das ist der Mann, der dort am Fenster steht. - To jest mężczyzna, który stoi tam przy oknie.
- Ich kenne die Frau, die nebenan wohnt. - Znam kobietę, która mieszka obok.
- Das Kind, das dort spielt, ist mein Sohn. - Dziecko, które się tam bawi, to mój syn.
Przecinek zawsze oddziela zdanie względne od zdania głównego.
Częste błędy: Wybieranie przypadka na podstawie zdania głównego zamiast funkcji wewnątrz zdania podrzędnego. Zapominanie o czasowniku na końcu zdania (der dort steht am Fenster jest błędne). Pomijanie przecinka.
O: Zdanie względne w mianowniku
Gdy zaimek względny jest podmiotem zdania względnego, stoi w mianowniku: der/die/das.
Jeśli zaimek względny wykonuje czynność (jest podmiotem), użyj mianownika der (m), die (f), das (n), die (l.mn.). Zgadza się z rzeczownikiem co do rodzaju/liczby; czasownik idzie na koniec.
Uwaga
Rodzaj i liczba zaimka pochodzą od rzeczownika, do którego się odnosi, ale mianownik wybiera się dlatego, że jest on podmiotem wewnątrz zdania względnego. Czasownik idzie na koniec.