röcheln - znaczenie: charczeć

Definicja

czasownik

Der röchelte, er ausging.
Silnik zacharczał, zanim ostatecznie zgasł.
Der röchelte in seinem .
Chory słabo charczał w swoim łóżku.
Die alte Pumpe röchelte, sie versiegte.
Stara pompa zgrzytała, zanim zawiodła.
Im röchelte er und unruhig.
We śnie chrapał głośno i niespokojnie.
Der röchelte und rang .
Ranny charczał i łapał powietrze.
Die rostige röchelte die .
Zardzewiała grzejnia respirowała przez całą noc.
Schwer atmend röchelte der erschöpfte .
Ciężko oddychając, sapał wyczerpany alpinista.
Das alte röchelte Anlassen.
Stary samochód charczał przy rozruchu.
Man hörte ihn schon von weitem röcheln.
Słychać go było już z daleka, jak rzęzi.
Mit einem letzten Röcheln kam der Stehen.
Z ostatnim charkotem winda się zatrzymała.