aufbürden

obciążyć, narzucić

Definicja

czasownik

Znaczenia

  1. 1.obciążyć
  2. 2.narzucić
Częstotliwość
Ranga #11083

Gramatyka

Przykłady

  • Man bürdete ihr zu auf.

    Zrzucono na nią zbyt dużą odpowiedzialność.

  • Man Kindern nicht zu aufbürden.

    Nie wolno obarczać dzieci zbyt dużą odpowiedzialnością.

  • Sie bürdet sich Aufgaben auf.

    Dobrowolnie bierze na siebie wszystkie zadania.

  • Der bürdet seinen Mitarbeitern auf.

    Szef ciągle obarcza swoich pracowników dodatkową pracą.

  • Warum bürdest du dir diese Sorgen auf?

    Dlaczego bierzesz sobie wszystkie te zmartwienia?

  • Die bürdet den Bürgern zusätzliche auf.

    Reforma nakłada na obywateli dodatkowe koszty.

  • Niemand sollte die ganze einem Einzelnen aufbürden.

    Nikt nie powinien nakładać całej winy na jedną osobę.

  • Man bürdete dem hohe auf.

    Obarczono kraj wysokimi długami.

  • Sie bürdete ihm die undankbarste auf.

    Zwaliła na niego najbardziej niewdzięczne zadanie.

  • Lass dir nicht fremde Pflichten aufbürden.

    Nie pozwalaj sobie stale obcymi obowiązkami obarczać.