Pfeife

przegryw, niezdara (żartobliwo-pogardliwe; dosł. 'gwizdek/fajka')

Pochodzenie

Dosłownie 'Pfeife' to muzyczny lub sygnalizacyjny gwizdek/fajka; etymologicznie słowo wywodzi się przez średnio-wysoko-niemieckie 'pfīfe' i staro-wysoko-niemieckie 'pfīfa' od ludowej/klasycznej łaciny 'pipāre' (gwizdać, piszczeć). Potocznie i pejoratywnie Wiktionary objaśnia 'Pfeife' jako 'Versager' (nieudacznik), czyli osobę niekompetentną lub tchórzliwą ('być prawdziwą Pfeife'). Obelga jest łagodna i raczej kpiąca niż grubiańska.

Źródło

Elementy składowe

Słowa w tym wyrażeniu

Przykłady

  • Der Schiri war eine Pfeife.

    Sędzia był dziś naprawdę do niczego.